Календарь событий

Блаж. мучеников Агатангела и Касиана

 
7 sierpnia
BŁOGOSŁAWIONYCH MĘCZENNIKÓW: AGATANIOŁA I KASJANA, PREZBITERÓW
Wspomnienie dowolne

 

Agatanioł, Franciszek Noury, urodził się 31 VII 1598 roku w Vandôme, w prowincji Tours (Francja). Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów wstąpił w 1619 roku. Od 1629 roku aż do śmierci był misjonarzem, najpierw w charakterze przełożonego misji w Kairze, gdzie z wielkim trudem zabiegał o unię Koptów z Kościołem. W 1637 roku został skierowany do Etiopii w charakterze przełożonego nowo założonej misji. Tam dobrał sobie na towarzysza Kasjana Vaza, urodzonego 15 I 1607 roku w Nantes, który w 1624 roku wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Po kilku miesiącach obaj zostali pojmani przez Abisyńczyków w mieście Gondar, gdzie 7 VIII 1638 roku w nagrodę za pracę apostolską zdobyli palmę męczeństwa. Beatyfi kował ich 1 I 1905 roku święty papież Pius X.


Teksty wspólne o wielu męczennikach

GODZINA CZYTAŃ


II CZYTANIE

Z Listu bł. Agatanioła do Kardynała Prefekta Kongregacji Rozkrzewiania Wiary

(Collectanea Franciscana, XVIII, s. 143-146)

Wszelkimi środkami należy troszczyć się o zbawienie braci

 

           Najdostojniejszy mój Panie i Opiekunie. W ubiegłym miesiącu kiedy byłem w Jerozolimie, Wielebny Ojciec Gwardian pokazał mi list od Najdostojniejszych Kardynałów Świętej Kongregacji, w którym wyczytałem następujące słowa: „Czcigodny Ojciec powiadomił nas o opinii przyjętej przez ojca Pawła z Lodi, według której godzi się uczęszczać do świątyń heretyków i chizmatyków, jeśli w głębi serca zachowuje się wiarę katolicką. Ponieważ Święta Kongregacja uznała tę opinię za błędną, dlatego w żadnym przypadku nie wolno jej praktycznie stosować”.
          Otóż po przybyciu do Egiptu przedstawiłem tę kwestię trzem naszym ojcom, którzy byli teologami i misjonarzami, a ponadto omawiałem ją z ojcem Archaniołem z Pistoi. Ponieważ ich zdanie było zgodne z moim, proszę Waszą Eminencję, abyś raczył je przyjąć od najmniejszego z twoich wychowanków, który pokornie przedkłada ci to, co może okazać się bardziej pożyteczne dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Jednocześnie poddaję się wszelkim sprostowaniom.
          Teologowie omawiający ten przypadek, uzależniają jego godziwość od spełnienia się różnych warunków, które można sprowadzić do czterech: aby z takiego współuczestnictwa w czynnościach sakralnych nie wynikło zgorszenie, aby nie zagrażało niebezpieczeństwo utraty wiary, aby nie było uczestnictwa w czynności przestępczej lub w jakimś obrzędzie, który z natury swej jest heretycki czy też w jakiś sposób fałszywy oraz aby nie zachodziło potwierdzenie błędnej wiary lub błędnego obrzędu.
         Aby jednak wydać sąd na temat powyższych czterech warunków wymagana jest pełna i dokładna znajomość wszystkich okoliczności: miejsca, czasu, osób, obrzędów i innych tego rodzaju spraw. Tej znajomości nie mogą posiadać uczeni chrześcijańscy, ponieważ nie znają praktyk stosowanych w tych regionach. Dlatego też wydaje się, że sąd na ten temat należy pozostawić misjonarzom, którzy już dawno uważali, że nie należy zabraniać takiego współuczestnictwa. Przeciwny bowiem pogląd niweczy każdy środek, każdą drogę i wszelką nadzieję do zdziałania na misjach jakiegokolwiek dobra, a raczej przynosi wiele szkód.
        Skoro wyłożyłem nasze uzasadnienie, opuszczając wiele innych ze względu na konieczność zwięzłego ujęcia, niech mi będzie wolno zakończyć wypowiedzią sławnego świętego Marcina, papieża i męczennika: „Prawo kościelne zna praktykę darowania winy w trudnych czasach prześladowań. Jeśli nie była ona wynikiem pogardy, co świadczy o sprzeniewierzeniu się, lecz wynikiem trwogi i nędzy ludzkiej, wówczas z konieczności skłaniają one do tego, aby kierując się miłosierdziem, unikać przesadnej surowości”. Mamy tutaj wielu Koptów. Przeglądając ich księgi liturgiczne, nie dostrzegłem w nich żadnego błędu prócz wezwania heretyków Dioskora i Sewera. Pozwoliliśmy więc kapłanom sprawować Mszę świętą według tychże ksiąg, zobowiązując ich do opuszczenia wezwań owych heretyków. Tak też czynią i nie wynika z tego żadne zgorszenie dla ludu.


RESPONSORIUM                                                                             2 Kor 3,4-6; 1 Tm 2,4
W. Dzięki Chrystusowi † taką ufność w Bogu pokładamy: / On też sprawił, żeśmy mogli stać się sługami Nowego Przymierza. * Który pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.
K. Nie żebyśmy uważali, że jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, lecz ta możność nasza jest z Boga.
W. Który pragnie.

JUTRZNIA

Ant. do pieśni Zachariasza: Bądźcie mocni w Panu siłą Jego potęgi, * obleczcie pełną zbroję Bożą, / abyście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła.

Modlitwa

Boże, Ty sprawiłeś, że błogosławieni męczennicy Agatanioł i Kasjan stali się sławnymi świadkami wiary katolickiej, † spraw za ich wstawiennictwem, * aby wszystkie narody zjednoczyły się w prawdziwej wierze. Przez naszego Pana.

NIESZPORY

Ant. do pieśni Maryi: Jeśliśmy z Chrystusem współumarli, * wespół z Nim i żyć będziemy; / jeśli trwamy w cierpliwości, / wespół z Nim też królować będziemy.

 
 
 
21/07/2016 17:45

Назад

Святые

Выбор Категории
Показать неопубликованные события?
© 2015-2018 Римско-католический приход в г. Воронеж. Все права защищены.

Меню для мобильных