Lithuania, Capuchins


Kapucyni przybyli na Litwę dopiero na początku XX w., po pierwszej wojnie światowej. W czasach Rzeczypospolitej osiedlili się w południowej części Wielkiego Królestwa, w miasteczku Lubieszów (dziś Polska), jednak na bardzo krótko. Placówka ta została bowiem zlikwidowana przez władzę carską. W 1760 r. próbowano osiedlić braci w Wilnie, jednakże ze względu na sprzeciw bernardynów próba ta się nie powiodła. Wiadomo, że w czasach Wielkiego Księstwa Litewskiego niejeden Litwin wstąpił do zakonu kapucyńskiego prowincji polskiej. Do bardziej znanych kapucynów litewskich należą br. Maksym Józef Tarejwa z Prienów, uczestnik powstania z 1863 r., patriota, kapelan wojsk powstańczych, w 1864 r. pochwycony przez władzę carską i powieszony, oraz  br. Antoni Bazyli Kirkiewicz, erudyta, wykładowca filozofii, znany i ceniony

W 1922 r. papież Pius IX (Achilles Ratti), przed wyborem na Stolicę Piotrową będący nuncjuszem w Warszawie, zechciał, by kapucyni i jezuici osiedlili się na Litwie, Łotwie i w Estonii. Na Łotwę i do Estonii przybyli kapucyni prowincji bawarskiej. Braciom na Łotwie udało się zamieszkać w niewielkiej wspólnocie w Rydze. W Estonii do połowy lat siedemdziesiątych żył tylko jeden kapucyn, br. Tadeusz Kraus z prowincji krakowskiej, który tłumaczył na język estoński księgi liturgiczne, katechizm oraz książki o tematyce religijnej.

Pierwszy litewski kapucyn, br. Kazimierz Kudirka, uczeń bł. o. Honorata Koźmińskiego, próbował osiedlić się w Ukmerge. Rozpoczął remont kościoła, budował budynki parafialne, w czasie wolnym, będąc niezwykle popularnym kaznodzieją, głosił misje w różnych parafiach. Najwyższe władze zakonu wysłały mu do pomocy brata z prowincji westfalskiej, Benigna z Binsvagen, który gościł na Litwie tylko 10 miesięcy.

Ze względu na różne przeszkody przybycie kapucynów na Litwę przeciągnęło się jeszcze o kilka lat. W 1928 r. generał zakonu nakazał br. Gerardowi z prowincji westfalskiej udać się na Litwę. Ten zatrzymał się we wsi Macejny, nieopodal miasta Plunge. Wkrótce dołączyło do niego kilku braci z Niemiec. W 1930 r. zakonnicy otworzyli „szkołę misyjną“, w której uczyło się z początku tylko 12 uczniów. Rok później liczba ta wzrosła do 40.  W 1933 r., gdy kapucyni postawili murowany budynek szkolny, utworzono w Plunge progimnazjum męskie, do którego zaczęło uczęszczać 110 chłopców. Kadrę nauczycielską stanowili również świeccy. Br. Gerard przez kilka lat był wykładowcą w seminarium duchownym w Telszach. W 1934 r. otworzono nowicjat. Prowincjał, br. Jan Baptysta, utworzył Apostolstwo Chorych i został jego dyrektorem. W latach 1937-1939 organizowano w Plunge kongresy chorych, w których wzięło udział ok. 4 tys. osób dotkniętych chorobą z całej Litwy.

W 1935 r. zaproszono kapucynów do archidiecezji kowneńskiej. Oddano im niewykończony kościół w Petraszunach na przedmieściach Kowna, który konsekrowany został przez nuncjusza apostolskiego na Litwie, prał. A. Arata. Tego samego roku kapucyni osiedlili się w Szawłach, gdzie stworzyli dom studiów dla braci kleryków.
Po zajęciu przez Niemców Kłajpedy i okolic, władza litewska zaczyna utrudniać życie kapucynom niemieckim na Litwie. Generał zakonu, chcąc uchronić kapucynów litewskich od narastających trudności politycznych, oddzielił Litwinów od prowincji westfalskiej, tworząc dystrykt litewski, nad którym zarządzanie powierzył holendrowi, br. Janowi Baptyście.
W 1936 r. br. Jan Baptysta rozpoczął wydawanie czasopisma religijnego „Lurdas“ (Lurdes), którego redaktorem naczelnym został br. Roch Mackela. Pismo w szybkim czasie stało się bardzo popularne, osiągając nakład 120 tys. egzemplarzy.
W 1940 roku 25 braci kapucynów posługiwało w następujących miejscach: w Plunge, w Kownie – Petraszunach oraz w Szawłach. W roku 1940 kapucyni niemieccy powrócili do swojej ojczyzny.

Od 1948 r. głos kapucynów litewskich na długo zamilkł, komunistyczna władza zamykała klasztory, wszyscy bracia zostali zmuszeni zdjąć habity i rozproszyć się po parafiach. Przez ponad 40 lat pracowali jako księża diecezjalni, zakrystianie, z rzadka spotykając się potajemnie.

Do 1962 r. przebywał na Litwie długoletni prowincjał, br. Jan Baptysta, bez prawa sprawowania czynności kapłańskich. W końcu, po wielu trudnościach, i jemu udało się powrócić do swojej ojczyzny. Informacje o stanie prowincji zza „żelaznej kurtyny“ władzom zakonu w Rzymie przekazywał o. Stanisław Dobrowolski.

Po odzyskaniu niepodległości przez Litwę śp. kard. Sladkiewicz zaprosił kapucynów do klasztoru w Dotnuwie, a później zwrócił im kościół w Petraszunach. W 1990 r. generał stworzył na Litwie bezpośrednio podlegającą mu wiceprowincję, która istniała do 2000 roku, kiedy to bracia zostali przyłączeni do prowincji krakowskiej. Obecnie kapucyni posługują w Kownie – Petraszunach.

Zobacz więcej:

Kościół i klasztor
Góra krzyży
Litwa


Położenie - państwo europejskie ze stolicą w Wilnie, (na jej terenie znajduje się geometryczny środek Europy), położona na wybrzeżu Morza Bałtyckiego, graniczy od zachodu z Rosją, od południowego zachodu z Polską, od wschodu z Białorusią, od północy z Łotwą.

Powierzchnia – 65 200 km2.

Ludność - całkowita liczba ludności ok. 3,23 mln, z czego: 84,6% Litwini, 6,3% Polacy, 5,1% Rosjanie. Język urzędowy litewski, język używany w zależności od narodowości (litewski, rosyjski, polski).

Religia dominująca – katolicyzm., prawosławie, protestantyzm.
Podział administracyjny Kościoła katolickiego na Litwie – w ramach Kościoła katolickiego w Litwie funkcjonują dwie metropolie z 2 archidiecezjami i 5 diecezjami. Ponadto istnieje ordynariat wojskowy.
Metropolia wileńska       * Archidiecezja wileńska

  •  Diecezja koszedarska
  •  Diecezja poniewieska

Metropolia kowieńska     * Archidiecezja kowieńska

  •  Diecezja szawelska
  •  Diecezja telszańska
  •  Diecezja wiłkowyska

Liczba Kapucynów – Kowno -5.

Dom obecności w Kownie na Litwie

 

© 2015-2017 Римско-католический приход в г. Воронеж. Все права защищены.

Меню для мобильных