Ukraine, Kiev

W cieniu złotych kopuł świątyń, na wysokim brzegu Dniepru, na wzgórzach i w jarach leży „gród prastary, mocno historyczny i arcysłowiański”, a zarazem tętniąca życiem, elegancka metropolia. Kijów oferuje niemal wszystkie rodzaje atrakcji turystycznych – są tutaj zabytki wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, święte miejsca prawosławia, dzieła architektury, pomniki wielkiej historii, bogate życie intelektualne i umysłowe, ważne polonika, wspaniałe parki i ogrody.

We wszystkim jest jakaś nieodparta magia, która każe powracać do tego miasta przy każdej okazji. Wspaniały portret Kijowa zawarł M. Bułhakow w powieści Biała Gwardia.

Historyczna część miasta leży na prawym brzegu Dniepru, na kilku wzgórzach przedzielonych głębokimi jarami, z których najważniejsze, Górne Miasto (także Góra Starokijowska), wznosi się w okolicy soboru Sofijskiego. Północnym stokiem biegnie zjazd św. Andrzeja (Andrijiwśkyj uzwiz) – ulica łącząca Górne Miasto z położonym w dole dawnym miastem targowym o nazwie Padół (Podił), dochodzącym do Dniepru. Opodal Górnego Miasta, w dzielnicy zwanej Peczersk (Peczerśk), na wzgórzu ponad Chreszczatykiem stoi najważniejszy monastyr Kijowa – Ławra Kijowsko-Peczerska.

Na tle reszty kraju stolica jest miastem wyraźnie doinwestowanym. W ostatnich latach przeprowadzono wiele remontów, a z okazji 10-lecia niepodległości przebudowano główny plac, Majdan Nezałeżnosti. Kopuły świątyń pokryły się złotą warstwą, odbudowano nawet to, co zostało zniszczone za czasów stalinowskich. Dzięki tym zabiegom Kijów wraca do świetności godnej wielkiej stolicy w Europie Wschodniej, staje się też jednym z najbardziej ożywionych i najbogatszych miast imperium niegdyś sięgającego wybrzeży Pacyfiku.

Korzystnie położony na skrzyżowaniu szlaków lądowych i wodnych, Kijów od najdawniejszych czasów był wymarzonym miejscem dla osadnictwa. W trakcie wykopalisk odkryto ślady osad od paleolitu aż po wczesne średniowiecze. Znaleziono m.in. cmentarzysko szkieletowe z V–VI w., bogato wyposażone kurhany i pozostałości kamiennych budowli z X i XI stulecia.

Teorii co do założenia Kijowa, jak i pochodzenia jego nazwy jest co nie miara. Wydaje się, że był tu ośrodek Polan, którymi być może władał kiedyś Kij, mityczny założyciel miasta. W każdym razie, już w początkach średniowiecza Kijów (opisywany w latopisach jako stare horodyszcze) stanowił jeden z największych ośrodków wschodniej Słowiańszczyzny. Od IX w. pełnił rolę stolicy Rusi i należał do najbogatszych miast ówczesnej Europy.

Szczególne znaczenie dla jego rozwoju miał okres panowania Włodzimierza Wielkiego (980– 1015) i jego syna Jarosława Mądrego (1019–1054). W 988 r. miasto było świadkiem wiekopomnego wydarzenia – chrztu Rusi.

W 1018 r. na krótko zostało zajęte przez Bolesława Chrobrego.

Wraz z rozdrobnieniem Rusi Kijów stracił znaczenie, a na domiar złego w 1240 r. zniszczyli go Mongołowie.

Odrodził się dzięki włączeniu w 1363 r. do Wielkiego Księstwa Litewskiego. Był wówczas ośrodkiem udzielnego księstwa Giedyminowiczów.

W 1471 r. został stolicą województwa, a w latach 1494–1497 otrzymał prawo magdeburskie.

Po unii lubelskiej w 1569 r. wszedł w skład Korony Polskiej, co przyczyniło się do jego rozwoju. Pośredniczył w kontaktach handlowych między Moskwą, Polską, Krymem i Mołdawią. Był też ośrodkiem religijnym (metropolia obejmującej prawosławne diecezje Rzeczypospolitej) oraz intelektualnym (Akademia Kijowska założona przez metropolitę Petra Mohyłę).

Po rozejmie andruszowskim Kijów przyznano Rosji na dwa lata, a od 1686 r. bezterminowo, co spowodowało upadek miasta, odciętego przez granice państw od zaplecza gospodarczego. W 1797 r., po rozbiorach, zyskał rangę stolicy guberni.

Wiek XIX był dla Kijowa okresem rozwoju. W mieście urządzano jarmarki (tzw. kontrakty), rozwijał się przemysł, a w 1866 r. otwarto połączenie kolejowe z Odessą. Po rewolucji rosyjskiej Kijów proklamowano stolicą pierwszego współczesnego państwa ukraińskiego – Ukraińskiej Republiki Ludowej (UNR), ale niebawem stał się terenem zaciekłych walk. W czasie wojny polsko-sowieckiej oddziały wspólnej polsko-ukraińskiej wyprawy (m.in. 3. Armii gen. E. Rydza-Śmigłego) wkroczyły 7 maja 1920 r. do miasta, ale 10 czerwca musiały się wycofać.

Po zwycięstwie bolszewików Kijów stracił z powodów politycznych funkcje stołeczne (na rzecz Charkowa), ale w 1934 r. ponownie proklamowano go stolicą – Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. W latach 30. i 40. XX w. w mieście odbywały się masowe egzekucje – stalinowskie (w Bykowni) oraz hitlerowskie (w Babim Jarze).

Od odzyskania niepodległości Kijów jest stolicą państwa ukraińskiego. W 2001 r. do „Matki Miast Ruskich” pielgrzymował papież Jan Paweł II.
 
© 2015-2017 Римско-католический приход в г. Воронеж. Все права защищены.

Меню для мобильных