Russia, Kostamorowo, monastery and caves

Kostomarowo, Rosja – klasztor i pieczary, mnisze cele skalne
 
Zgodnie z hipotezą przedstawioną pod koniec XIX wieku, początki klasztoru sięgają połowy wieku XVII, a jego twórcami byli mnisi pustelnicy z Ukrainy, którzy nie zgadzając się na Unię Brzeską, razem z Kozakami znad Dniepru uciekli przed prześladowaniami. Jednakże istnieją również inne hipotezy dotyczące powstania tego miejsca modlitwy. Zgodnie z nimi możemy doszukiwać się tutaj początków najstarszych klasztorów Rosji. Co więcej, miejsce to byłoby prawdopodobnie punktem, z którego chrześcijaństwo rozprzestrzeniło się na całym terytorium współczesnej Rosji w okresie VIII wieku po narodzeniu Chrystusa. Z okresu połowy XVII wieku pochodzą pierwsze wiarygodne dowody istnienia klasztoru Divnogorsk, sąsiadującego z Kostomarowem. Pierwsza pisemna wzmianka o jaskiniach Kostomarowa pojawia się pod koniec XVIII/w początkach XIX wieku. Czytamy tam, że jaskinia Kostomarowska była w tym okresie białgorodzką pustelnią i klasztorem. Po rewolucji 1917 roku zarówno jaskinie, jak i klasztor w Kostomarowie oraz kościół Wniebowzięcia i Zmartwychwstania zostały zamknięte. Ale w jaskiniach potajemnie nadal żyli zakonnicy. Szczególną czcią cieszył się żyjący wówczas błogosławiony Peter (Eremeenko) urodzony w Białogrodzie. W późnych latach 1930, błogosławiony Piotr został zesłany do więzienia Ostrogu, gdzie prawdopodobnie umarł. Do dziś zachowały się wspomnienia mieszkańców o wykorzystywaniu jaskiń jako schronisk w czasie II wojny światowej. Przez sześć miesięcy, od lipca 1943 do stycznia 1944 roku, okolice klasztoru były okupowane. W 1946 roku otrzymano ponownie pozwolenie, aby wznowić nabożeństwa w kościele Zbawiciela (jaskini Zbawiciela), a w 1959 roku świątynia została ponownie zamknięta.
 
W roku 1997 klasztor został znów oddany Kościołowi prawosławnemu i zaczął w nim funkcjonować prawosławny klasztor żeński. Obecnie latem nabożeństwa odbywają się w Jaskini Zbawiciela, zimą zaś w naziemnym kościele pw. Ikony Najświętszej Maryi Panny „Odnalezienie zaginionych”, wybudowanym pod koniec XX wieku. Temperatura i wilgotność powietrza w jaskiniach utrzymują się przez cały rok na tym samym poziomie. Naprzeciwko kościoła wybudowano obiekty administracyjne oraz pomieszczenia dla pragnących odprawiać rekolekcje. Klasztor otoczony jest górami kredowymi, których białe skały dodają uroku temu świętemu miejscu. Roślinność skąpo pokrywa tutejsze zbocza, dzięki czemu krajobraz przypomina pustynię synajską. Podobnie jak w innych prawosławnych klasztorach, tak i tutaj starano się odwzorować miejsca Ziemi Świętej: mamy więc górę Golgotę, potok Cedron, górę Tabor, itp. Najstarszą częścią kompleksu jest kościół Zbawiciela i skalna dzwonnica.

W zachodniej części kompleksu, na zboczu, znajduje się kościół w jaskini św. Serafina z Sarowa, założony w 1903 roku. Wnętrze świątyni było zbudowane na początku XX wieku, jednakże jej ukończenie zakończyło się dopiero pod koniec tego wieku po ponownym odzyskaniu klasztoru. Świątynia zwana "Jaskinią Żalu", jest miejscem modlitwy najbardziej wysuniętym na zachód.

Źródło: Wikipedia – wersja rosyjska

Zobacz również 

Fot. br. Marek Bakierzyński OFMCap


Fot. br. Paweł Teperski OFMCap




Czytaj więcej:
Kreml moskiewski
Chram Chrysta Spasitjela
Plac Czerwony w Moskwie
Bitwa na Łuku Kurskim
Biełgorod – parafia Kapucynów
Seminarium Prawosławne w Woroneżu
Wspólnota katolików w Starej Kalitwie
Rekolekcje w Woroneżu

© 2015-2018 Римско-католический приход в г. Воронеж. Все права защищены.

Меню для мобильных